🌹 ଗପଟିଏ…ଜହ୍ନମାମୁଁ ପୃଷ୍ଠାରୁ 🌹🌻”କୁଜିର ଭେଳିକି କରାମତି”🌻

vikramaditya
Reading Time: 4 minutes

ଦିନେ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ସଭାମଣ୍ଡପରେ ବିଜେ କରିଥିଲାବେଳେ ଯଉତୁକରେ ଆଣିଥିବା କୁଜୀଟି କିଛି କାମରେ ସଭା ଭିତର ଦେଇ ଚାଲିଗଲାବେଳେ ତାହାକୁ ଦେଖି ସଭାସଦ୍ମାନେ ହସି ଉଠିଲେ।

ତା’ପରେ ସେହି କୁଜୀକୁ କେନ୍ଦ୍ରକରି ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନାନାପ୍ରକାର ରହସିଆ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଚାଲିଲା । କୁଜୀ ଏଭଳି ଅପମାନ ପାଇ ଲାଜ ବାହାନାରେ ତରବର ହୋଇ ସେମାନଙ୍କର ଆଗକୁ ଚାଲିଆସି ଗୋଟାଏ ପାହିୟା ଆଡୁଆଳରେ ଲୁଚିରହି ସେମାନଙ୍କର ସବୁକଥା କାନେଇଲା।

ତାହାରି ବିଷୟରେ ହସଗୋଳ କରି କିଏ କହିଲା – “ଆମ ରାଜା ମଣିମାଙ୍କର କି ପସନ୍ଦ ଯେ ତାଙ୍କ ଶଶୁର ଘରେ ଏତେ ଅମୂଲ୍ୟ ଦରବ ଆଉ ଏତେ ସୁନ୍ଦରୀ ସୁନ୍ଦରୀ ଦାସୀ, ପରିବାରୀ ଥାଉଁ ଥାଉଁ ଏହି ଅସୁନ୍ଦରୀ କୁଜୀଟାକୁ ଯଉତୁକରେ ଆଣିଲେମ ।” ଆଉ ଜଣେ କହିଲା – “ଆହେ, ବଡ ଲୋକଙ୍କର ବଡକଥା ।” କଥାରେ ଅଛି, “ଏ ପରା ବଡ ଲୋକଙ୍କର ମତ, ଅଳପ ଲୋକେ ବିପରୀତ ।” ଆମେ ତାହା ଭିତରେ ପଶିପାରିବୁ ନାହିଁ ।” ଇମିତି କାନକୁହା କଥାଟା କୁହୁଳି କୁହୁଳି ଯାଇ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଜଳିଉଠିଲା ।

ରାଜା ବି ଟିକିଏ ବିରସ ହୋଇ କହିଲେ – “ମୁଁ କ’ଣ କରିବି, ଆମ ରାଣୀଙ୍କର ବୋଲରେ ପଡି ସେହି କୁଜାକୁଜୀ ଦିହିଁଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଶେଷରେ ମୁଁ ବାଧ୍ୟହେଲି । ସେମାନଙ୍କଠେଇଁ କୁଆଡେ ଇମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣସବୁ ଅଛି ଯେ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଟକା କରିଦେଇ ପାରନ୍ତି । ରାଜାଙ୍କ କଥାରେ ପୁଣିଥରେ ସମସ୍ତେ ହୋ ହୋ ହୋଇ ହସିଉଠିଲେ । ତା’ପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ କଥା ପଡିଲା । ଆଗାମୀକାଲି ରାଜା ପାରିଧି କରିବାକୁ ଯିବେ ବୋଲି କହିଲେ । କୁଜୀ ସବୁକଥା ଶୁଣିଶୁଣି ମନେମନେ ବିରସ ହୋଇ କହିଲା – “ହଉ, ହଉ ଏଇ କୁଜୀର ଗୁଣ କାଲି ପାରିଧିକୁ ବିଜେ କଲାବେଳେ ରାଜା ଆଉ ତାଙ୍କର ଏହି ଖୋସାମତିଆ ଦଳ ଠିକ୍ ଜାଣିବେ ଯେ ।” ମନେ ମନେ ଏତିକି କହି କୁଜୀ ତା’ କାମରେ ବାହାରିଗଲା ।

ତହିଁଆରଦିନ ପାଗଯୋଗଦେଖି ବାଣୁଆମାନେ, ଢୋଲପିଟା ଦଳ, ଘଉଡିଆ ପାଇକମାନେ ଆଉ ସଭାସଦ୍ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ରାଜା ପାରିଧିକୁ ବିଜେକଲେ । ସମସ୍ତଙ୍କ ବାହାରିବା ଆଗରୁ କୁଜୀ କିଛି ଦୂର ଯାଇ ଗୋଟାଏ କଂଟାବଣ ଦେଖି ସେଇଠି ତା’ର କୁହୁକ ବିଦ୍ୟାବଳରେ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦର ଦେଉଳଟିଏ କଲା । ତା’ ଭିତରେ ଶଙ୍ଖମଲମଲ ପଥରର ଗମ୍ଭୀରାରେ ସ୍ଫଟିକ ଲିଙ୍ଗ ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି । ସୁନାର ସାପଟିଏ ତା’ ଫଣାମେଲାଇ ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ଛାଇ କରିଛି । ଶିବଲିଙ୍ଗଙ୍କ ମଥାରୁ ପୁଆରାପରି ଗୋଟିଏ ଧାର ପାଣିଝରି ସେହି ଶକ୍ତି ଗରଭରେ ପଡୁଛି । ଚାନ୍ଦ୍ରାଭିଷେକ ପାଇଁ ଉପରେ ସୁନାହାଣ୍ଡି ଝୁଲୁଛି । ଗମ୍ଭୀରା ବାହାରେ ଭୋଗମଣ୍ଡପ, ନାଟଶାଳା, ଜଗମୋହନ ସ୍ଥାନଗୁଡିକ କୋଟିକମ ହୋଇ କେତେ ଜାତିର ଚିତ୍ରବିଚିତ୍ର ହୋଇଛି।

ଦେଉଳ ପାଖରେ ଲମ୍ବବାଗରେ ଅତିଥିଶାଳା, ରୋଷେଇଘର, ପୂଜାରୀଘର, ଦେଉଳ ପଛରେ ପଦୁଅଁ ପୋଖରୀଟିଏ । ଆଉ ସେହି ପୋଖରୀ ଚାରିପଟରେ ସୁନ୍ଦର ବଗିଚାଟିଏ । ଗଇଶ, ଧୁତୁରା ଫୁଲଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ନାନା ଜାତିର ବାସନା ଫୁଲ ଗଛରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଛି । ବଗିଚା ଭିତରେ ଦୁଇଚାରିଟି ବେଲଗଛ । ତା’ଛଡା ପିଜୁଳୀ, ଡାଳିମ୍ବ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କେନ୍ଦୁ, କଇଁଥ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ଜାତିର ଫଳଗଛ ସେଠାରେ ଲାଗିଛି । ବାଟ ମୁହଁରେ ଦି’ ପାଖରେ ଯୋଡିଏ କଂଟାଭରା ଶିମୁଳୀଗଛ ନେନ୍ଥି ଫୁଲରେ ଖୁନ୍ଦିହୋଇ ଛିଡାହୋଇଛନ୍ତି । ଦୂରରୁ ସେହି ଦେଉଳ ଆଡର ଦୃଶ୍ୟଟି ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଥାଏ । ସେ ବାଟରେ ଚାଲିଗଲା ବାଟୋଇ ବି ଲୋଭେଇଯିବ ସେହି ଦେଉଳଆଡେ ବୁଲି ଟିକିଏ ଶିବଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ।

ଦୂରରୁ ବାଜା ଶୁଭିଲା । ବାଜାବାଲାମାନେ ନାଚିନାଚି ଢୋଲ୍ ପିଟିପିଟି ଗମାତ କରି ଆସୁଥାଆନ୍ତି । ଢୋଲିଆଙ୍କ ନାଟରେ ଯୋଗ ଦେଇଥାଆନ୍ତି ବାଣୁଆମାନେ । ଧନୁ, ତୀର, ବର୍ଚ୍ଛା ଧରି ସେମାନଙ୍କୁ ଘେରି ମଉଜ କରୁଥାଆନ୍ତି ଘଉଡିଆ ପାଇକମାନେ । ସବା ଶେଷକୁ ରାଜା ହାତୀରେ ଚଢି ତାଙ୍କର ପାରିଷଦମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ହଲିହଲି ଆସୁଥାଆନ୍ତି ।

ବାଟରେ ସୁନ୍ଦର ମହାଦେବଙ୍କର ଦେଉଳଟି ଦେଖି ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ ମନହେଲା ସେଠେଇଁ ସିନାନ ଶଉଚ ସାରି ଶିବ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ । ରାଜାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି ସମସ୍ତେ ବି ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ମନ ବଳାଇଲେ । ପାରିଧି ପଟୁଆର ଦେଉଳ ଆଡକୁ ମୁହାଁଇଲେ । ସମସ୍ତେ ସେହି ଶିମୁଳୀଗଛ ପାଖରୁ ଯେ ଯାହାର ଯାନବାହାନରୁ ଓହ୍ଲାଇ ରାଜାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଦେଉଳ ବେଢା ଭିତରକୁ ପଶିଲେ ।

କୁଜୀର ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା ବଳରେ ରାଜା ଯାଉ ଯାଉ ବାଟରେ ମଇଳା ଉପରେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ଗୋଡ ପଡିଗଲା । ସେ ଘିନେଇକି ଆଗ ପୋଖରୀକୁ ଶଉଚ ଦେବା ପାଇଁ ଗଲେ । ତାଙ୍କର ଦେଖାଦେଖି ଆଉ ସମସ୍ତେ ଅନ୍ୟତୁଠରେ ଗାଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣିରେ ପଶିଲେ । କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ପୋଖରୀରେ ଯେତେ ଡୁବିଲେବି କାହାରି ଲୁଗା ମୋଟେ ଓଦା ହେଲାନାହିଁ, ବରଂ କଂଟାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦିହ ସାରା ଆଂଚୁଡି, ଆମ୍ପୁଡି ହୋଇ ଥାକେ ଥାକେ ଖଣ୍ଡିଆ ଖାବରା ଆଉ ରକତବୁହା ହୋଇଗଲା । ଏସବୁ ଦେଖି ରାଜା କହିଲେ ପୋଖରୀରୁ ମାଛଧରି ନେଉଥିଲେ ବୋଲି କେହି ବୋଧେ କଂଟାଗଛ ଗୁଡାକ ପୋଖରୀ ଭିତରେ ଖୁନ୍ଦି ଦେଇଛି । ରାଜା ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଲୁଗା କେଉଁଠି ହେଲେ ପାଣିରେ ବୁଡିବି ତିନ୍ତି ନାହିଁ । ଯାହାହେଉ, ଆଉ ଖଣ୍ଡିଏ ଲୁଗା ପାଲଟି ପକାଇ ଦିଅଁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଗମ୍ଭୀରା ଭିତରେ ପଶିଲେ ସେ ରାଜା । ସୁନ୍ଦର ସ୍ଫଟିକ ଲିଙ୍ଗଟିଏ ଦେଖି ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରୁଛନ୍ତି । ସେହି ଲିଙ୍ଗଙ୍କର ମଥାରୁ ବାହାରୁଥିବା ସେହି ପୁଆରାରୁ ପିଛକାରୀ ଭଳି ଇମିତି ପାଣି ଛିଟିକିଲା ଯେ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ଦିହ, ପୋଷାକ ସବୁ ଓଦାରେ ଜୁଡୁବୁଡୁ ହୋଇଗଲା ।

ସେତେବେଳେ କୁଜୀ ସାମନାରେ ଠିଆହୋଇ ହସି ହସି ଲେଞ୍ଜରା କୋତରା ହୋଇଯାଉଥାଏ । ସମସ୍ତେ ବି ଦେଖିଲେ ସେହି କୁଜୀଟି ହସି ହସି ଗଡିଯାଉଛି । ତା’ପରେ ଆଖିର ପଲକରେ ସେଇ ଦେଉଳ, ବଗିଚା, ପୋଖରୀ ହେରିକା କୁଆଡେ ଉଭାଇଗଲା । ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ତୁଚ୍ଛା କଂଟାବଣଟା । ତା’ ଭିତରୁ ସେଇ କୁଜୀଟି ବାହାରି ଟୁଙ୍ଗୁଟୁଙ୍ଗୁ ହୋଇ ବାହାରିଯାଉଛି । ରାଜା କହିଲେ, “ଦେଖିଲ, କୁଜୀର କରାମତି । କେମିତି ସେ ଘଡିଏ ଭୁଆଁ ବୁଲାଇ ପଟାଏ ଦେଲା । ସଭାରେ ସେଦିନ ତାହାକୁ ଦେଖି ତୁମେମାନେ ଯେତିକି ହସିଥିଲ । କୁଜୀ ତାହାର ଦଶଗୁଣ ହସି ଆଜି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ କରାଇଦେଲା । ହେଲେ ଅଦ୍ଭୁତ ତାହାର କୁହୁକବିଦ୍ୟା । ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖିକୁ ଧନ୍ଦାଳି ବୋକା ବନାଇ ଚାଲିଗଲା । ସମସ୍ତେ କହିଲେ – “ମଣିମା ସତ କହିଲେ

“କୁଜୀଟିଏ ଜାଣେ ପୁଣି ଇମିତି ଭେଳିକି ।

ଦୁଇଖୁରାକୁ ତାହାର ହଜାରେ ଓଳିକି ।”

ସେହି କୁଜୀ ବିଷୟରେ ଗପସପ ହୋଇ ସେହି ପାରିଧି ପଟୁଆର ପୁଣି ବଣ ଆଡକୁ ବାଜା ବଜାଇ ବଜାଇ ଚାଲିଲେ ।

ରାଇଜର ଗୋଟିଏ ସୀମାରେ ପାହାଡ ଧାଡି ତଳକୁ ଥାଏ ସେହି ବଣ । ବଣରେ ମହାବଳ ବାଘ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଠେକୁଆ, ପାହାଡିଆ ମୂଷା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁ ରହିଥାଆନ୍ତି । ଆଗରୁ ଯୋଡାଏ ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ ମଂଚ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା । ଗୋଟାକରେ ରାଜା ଆଉ କେତେକ ବାଣୁଆ, ଆଉ ଗୋଟାକରେ ପାରିଷଦ ଯାକ ଚଢି କରି ରହିଲେ । ଖଉଡିଆ ପାଇକମାନେ ବାଜାବାଲାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଚାରିଆଡୁ ଘେରିଯାଇ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ଖେଦି ଆଣିଲେ । ବାଣୁଆମାନେ ସେମାନଙ୍କର ତାକ ତରକରେ ମିରିଗ, ସମ୍ବର, କୁରୁଙ୍ଗ, କୁଟୁରା କେତୋଟି ମାରିଲେ । ରାଜା ଖାଲି ଠିଆ ଠାକୁର ହୋଇ ସବୁ ଦେଖୁଥାଆନ୍ତି ସିନା, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କେଉଁ ଜୀବକୁ ହେଲେ ମାରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଡାକିଲା ନାହିଁ । ସେ ପାରିଧିରୁ ବାହୁଡିବାକୁ କହିଲାରୁ ସମସ୍ତେ ମଂଚରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଲେଉଟାଣି ବାଟ ଧରିଲେ । ଆଗେ ଆଗେ ବାଜାବାଲା ଦଳ, ତା’ ପଛକୁ ଶିକାର ଭାର କାନ୍ଧେଇ ବଣୁଆଯାକ, ତା’ପଛକୁ ଘଉଡିଆ ପାଇକପଲ, ସବା ଶେଷରେ ସେମିତି ରାଜା ଆଉ ପାରିଷଦମାନେ ହାତୀରେ ବସି ପଟୁଆର କରି ଦିନ ରତରତ ହେଲା ବେଳକୁ ଉଆସକୁ ଫେରିଲେ ।

ରାଜାଘର ଖନ୍ଦାଶାଳରେ ରୋଷେୟାମାନେ ଯେଝା କାମରେ ଯିଏ ଲାଗିଗଲେ । ସେହି କ୍ଷଣି ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କର ଚମଡା ଛେଲି, ଆଚ୍ଛା କରି କାଟିକୁଟି ତାକୁ ଚୁଲୀରେ ସିଝାଇଦେଲେ । ତେଲ ମସଲା ଦେଇ ବେଶ୍ ସୁଆଦିଆ ମାଉଁସ ତିଅଣଟି କଲେ । ତା’ସାଙ୍ଗକୁ କଳାଜିରା ଧାନ ଚାଉଳର ଭାତ ହେଲା । ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ପେଟେ ପେଟେ ଖାଇ ହରିବୋଲ ଦେଇ, ମହାରାଜାଙ୍କର ଜୟ ଜୟ କରି ଯେଝା ଘରକୁ ଗଲେ।

 

ଗପଟିଏ🌛ଜହ୍ନମାମୁଁ ପୃଷ୍ଠାରୁ 🌹🌻”ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରର ସୁଫଳ”🌻

Recommended For You

About the Author: Utkal Odisha

Utkal Odisha brings the best of articles, news, and views in English and Odia.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Human Verification: In order to verify that you are a human and not a spam bot, please enter the answer into the following box below based on the instructions contained in the graphic.